Author: admin

เรื่องของผม

ผม คือขนที่งอกขึ้นมาปกคลุมหนังศีรษะเปรียบเสมือนหลังคาบ้าน ที่ให้ความร่มรื่นเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงแดดให้ความอบอุ่น เมื่ออากาศหนาวเย็น โดยปกติเส้นผมของเราจะมีประมาณ 1 แสนเส้น จะร่วงวันละประมาณ 50 – 100 เส้น ซึ่งถือว่าเป็นการร่วงตามธรรมชาติ ตามวงจรของเส้นผม เพราะเส้นผมที่ร่วงไปทุกวันๆ จะมีเส้นผมใหม่ขึ้นมาแทนที่ แต่หากเมื่อใดที่เราหวีผม แล้วมีเส้นผม ติดมากับหวีมากกว่า 100 เส้น หรือมีเส้นผมร่วงเป็นหย่อม ๆ แล้วล่ะก็ แสดงว่ากําลังประสบปัญหาผมร่วงผิดปกติแล้ว

ผู้ชายมีโอกาสผมร่วงผิดปกติหรือศีรษะล้านมากกว่าเพศหญิง เพราะมีฮอร์โมนที่ชื่อว่าดีเอชที (DHT) มากกว่าเพศหญิง ฮอร์โมนนี้จะไปจับรากผม ทําให้ผมร่วงและสร้างผมเส้นใหม่ที่เล็กลง ผมร่วงผิดปกติมีหลายสาเหตุ ที่พบบ่อยที่สุดคือจากกรรมพันธุ์ ในเพศชาย ผมจะเริ่มบางด้านหน้าเป็นรูปตัว M และบางมากขึ้นบริเวณด้านหน้าและกระหม่อม จนเกือบหมดศีรษะ เหลือเฉพาะบริเวณด้าน ข้างและด้านหลัง

ในเพศหญิงผมจะบางบริเวณกระหม่อม กลางศีรษะและบางมากขึ้นตามอายุ จากรายงานในต่างประเทศพบว่าผู้ที่ มีอายุระหว่าง 20-30 ปี จะมีปัญหาผมบางร้อยละ 20-30 และ จะบางมากขึ้นตามอายุ ช่วงอายุ 50-60 ปี พบถึงร้อยละ 50-60 ส่วนสาเหตุอื่น ๆ ที่ทําให้ผมร่วง เช่น หลังคลอดบุตร ในช่วง 3-4 เดือน หรือหลังการผ่าตัด ที่ต้องดมยาสลบ หรือหลังการเจ็บป่วยที่ รุนแรง เช่น เป็นไข้ไทฟอยด์ ติดเชื้อจากโรคซิฟิลิส เป็นโรคโลหิตจาง หรือรับประทานยาบางชนิดเป็นเวลานาน ๆ รวมทั้งผู้ที่ขาดสาร อาหารจําพวกโปรตีน แร่ธาตุจําพวกเหล็ก และสังกะสี ฯลฯ

นอกจากนี้ยังพบในผู้ที่ดูแลเส้นผมไม่ถูกวิธี เช่น การใช้น้ำยาดัดผม หรือกัดสีผมมากเกินไป การเป่าผมด้วยความร้อน เป็นต้น

สําหรับผมร่วงเป็นหย่อม (ถ้าเป็นมากขนคิ้วอาจหลุดร่วงด้วย) มีสาเหตุมาจากรากผมมีอาการอักเสบชนิดไม่ทราบสาเหตุหรือ เกิดจากเชื้อรา การดึงผมเล่นเป็นประจํา การดึงรั้งผม เช่นรัดผมแน่นจนเกินไป การทอผม อาจทําให้เส้นผมที่ถูกดึงรั้งนาน ๆ ร่วง เป็นหย่อมได้ การรักษาผมร่วงด้วยวิธีทางการแพทย์มี 2 วิธี ด้วยกันคือ การใช้ยาและการทําศัลยกรรม

สําหรับยาที่ใช้รักษาผม ร่วงมีอยู่ 2 ชนิด ชนิดแรกเป็นยากระตุ้นการเจริญของเส้นผม เช่น ยาขยายหลอดเลือด กรดวิตามินเอ ยากลุ่มนี้ช่วยลดการหลุดร่วง กระตุ้นการสร้างเส้นผมให้แข็งแรง ทําให้เส้นผมเส้นใหญ่ขึ้น อายุของเส้นผมยาวขึ้นแต่ยาชนิดนี้ใช้ได้ผลเฉพาะกรณีที่ผมเริ่มบางเท่านั้น ยาอีกชนิดหนึ่งคือ ยาต้านฮอร์โมน เป็นยาในกลุ่มรักษาโรค ต่อมลูกหมากโตในผู้ชาย ออกฤทธิ์ยับยั้งการทํางานของฮอร์โมนเพศชาย ผมบริเวณหนังศีรษะจะค่อยๆ งอกขึ้น ผลข้างเคียงมีน้อย แต่ทําให้ความรู้สึกทางเพศลดลงเล็กน้อยคือร้อยละ 3-4 ขณะนี้ตัวยานี้อยู่ระหว่างการทดลอง

วิธีการดูแลรักษาเส้นผมไม่ให้หลุดร่วงผิดปกติ มีหลักการง่ายๆ คือ ลดการรบกวนเส้นผมให้น้อยลง ทนุถนอมเส้นผม ร่วมกับ การกินอาหารที่มีคุณค่าให้ครบ 5 หมู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสารโปรตีนและวิตามิน จะช่วยสร้างเส้นผมให้แข็งแรง หลีกเลี่ยงการรัดหรือเกล้าผมแน่นจนเกินไป การเป่าผมด้วยความร้อน การดัดหรือกัดสี ผมบ่อยเกินไป ไม่ควรหวีผมขณะที่ผมเปียก หรือใช้หวีที่มีซีแปรงคมจนเกินไป ควรสระผมให้สะอาดด้วยแชมพู และครีมนวดผม โดยเลือกใช้ให้เหมาะกับสภาพเส้นผมและหนังศีรษะ

หากท่านหมั่นดูแลเอาใจใส่เส้นผมเป็นประจํา ไม่ช้า ไม่นานผมของท่านก็จะสลวยสวยเก๋ ไม่หลุดร่วงจนเป็นปัญหา หนักอกหนักใจอีกต่อไป ส่วนท่านที่รู้ตัว่าผมเริ่มร่วงผิดปกติ ควรไปปรึกษาแพทย์ และชั่งใจในการเลือกวิธีการรักษา ที่ไม่ ก่อให้เกิดอันตรายต่อเส้นผมและสุขภาพของตนเอง โปรดจําไว้ ว่าหากมีปัญหาเรื่องเส้นผมต้องรีบรักษาเสียแต่เนิ่น ๆ ก่อน ที่จะไม่มีผมให้รักษาอีกต่อไป

(ข้อมูลจาก น.พ.สมบูรณ์ จิรโรจน์วัฒนา องค์การเภสัชกรรม)
นลินี มกรเสน

อันตรายจากการใช้ยาปฏิชีวนะ

จากการสํารวจปริมาณการใช้ยาปฏิชีวนะของโรงพยาบาลทั่วประเทศ พบว่าในปี พ.ศ. 2539 มีการใช้ยาปฏิชีวนะคิดเป็น ร้อยละ 32 ของมูลค่าจ่ายยา เป็นที่น่าสังเกตว่าทุกวันนี้คนเรามี การช้ยาปฏิชีวนะกันอย่างพร่ำเพรื่อโดยไม่จําเป็น โดยบางท่าน อาจลืมคิดไปว่ายาปฏิชีวนะนั้น นอกจากจะให้คุณแล้วยังอาจ เป็นโทษ โดยก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้ใช้ยาอีกด้วย นอกจากนี้ยัง ทําให้สิ้นเปลืองเงินทองโดยไม่จําเป็น

ยาปฏิชีวนะ (Antibiotics) หมายถึงยาที่ใช้ในการรักษาโรคติดเชื้อ ซึ่งเกิดจากแบคทีเรีย เป็นยาที่พบว่ามีการใช้บ่อยมากใน การรักษาอาการต่างๆ ของโรคและมักมีผู้ใช้ยานี้ในทางที่ไม่เหมาะสม ก่อนที่จะใช้ยาจึงควรแน่ใจว่าผู้ป่วยเป็นโรคติดเชื้อที่เกิด จากเชื้อแบคทีเรีย เพราะโรคที่เกิดจากเชื้อไวรัสนั้น แม้อาจทําให้ เกิดอาการได้เช่นเดียวกัน การใช้ยาปฏิชีวนะจะไม่ได้ผล

ยาปฏิชีวนะ ที่ใช้ค่อนข้างแพร่หลายในรูปของยารับประทานได้แก่ เพนิซิลลิน เตตร้าซัยคลิน และคลอแรมเฟนิคอล

เพนิซิลลิน ที่ใช้กันมากได้แก่เพนิซิลลินวี และแอมพิซิลลิน ยากลุ่มนี้ทําให้เกิดอาการแพ้ได้ง่าย ถ้าเป็นยาฉีดอาจเกิดอาการแพ้ รุนแรงถึงตายได้

เตตร้าซัยคลิน รู้จักกันดีคือ เตตร้าซัยคลินไฮโดรคลอไรด์ ไม่ควรใช้ยานี้ในกลุ่มเด็กอายุต่ํากว่า 6 ปี และสตรีมีครรภ์ และ ควรหลีกเลี่ยงการกินยากลุ่มนี้กับนมหรือยาลดกรด

คลอแรมเฟนิคอล เป็นยาที่ใช้สําหรับการติดเชื้อในทางเดิน อาหาร เฉพาะโรคไข้ไทฟอยด์ และไข้รากสาด บางคนนําไปใช้ในทางที่ผิด โดยใช้เป็นยาลดไข้สําหรับเด็ก ทําให้เกิดอันตรายถึงชีวิต และยังกดการทํางานของไขกระดูกทําให้โลหิตจาง

อันตรายที่พบได้บ่อยในการใช้ยาปฏิชีวนะ คือ การแพ้ยา ซึ่งเกิดขึ้นได้บ่อยกว่ากลุ่มยาอื่น ๆ โดยเฉพาะยาเพนิซิลลิน พบว่า มีผู้แพ้ยานี้มาก การแพ้ยาเกิดขึ้นเฉพาะบางคน อาการแพ้ยา แต่ละชนิดจะรุนแรงมากน้อยต่างกัน บางครั้งถ้ามีอาการแพ้รุนแรง อาจถึงแก่ชีวิตได้ ถ้าท่านทราบว่าตัวเองแพ้ยาอะไรแล้ว ก็ควรที่จะ จําไว้หรือบอกคนใกล้ชิดให้ทราบด้วย การไปพบแพทย์ทุกครั้งควร บอกแพทย์ที่รักษาให้ทราบด้วยว่าท่านแพ้ยาอะไร

การใช้ยาปฏิชีวนะต้องใช้ให้ครบขนาดรักษา เพื่อให้เกิด ประสิทธิภาพในการรักษาโรค และป้องกันมิให้เชื้อโรคดื้อยา เพราะ ถ้าเชื้อโรคเกิดดื้อยา การใช้ยาชนิดเดิมจะไม่ได้ผล ต้องเปลี่ยนไปให้ ยาตัวอื่นที่มีฤทธิ์ในการรักษาสูงขึ้นแทน ทางปฏิบัติที่ถูกต้องคือ ต้องกินให้ครบตามที่แพทย์สั่งถึง แม้ว่าอาการดีขึ้นแล้วก็ตาม และ ไม่ควรซื้อกินเองอย่างพร่ําเพรื่อ

วิธีดูฉลากยา ยาที่ผลิต และวันหมดอายุ

วันผลิต มักจะใช้คําย่อเป็นภาษาอังกฤษ MFG. DATE หรือ MFG. ซึ่งย่อมาจาก MANUFACTURING DATE แปลว่า วันที่ผลิต ตัวอย่างเช่น

– MFG 16-8-1995 หมายถึงยานี้ผลิตเมื่อวันที่ 16 เดือน สิงหาคม 2538
– MFG 8-1995 หมายถึง ยานี้ผลิตเมื่อเดือนสิงหาคม 2538

โดยทั่วไปจะถือว่ายาที่ผลิตเกินกว่า 5 ปี ไม่ควรใช้ ถึงแม้ว่า ยานั้นยังคงดูว่ามีสภาพดีอยู่ก็ตาม

วันหมดอายุ ได้แก่ ยาปฏิชีวนะ วัคซีน และเซรุ่ม ซึ่งตาม กฎหมายระบุให้ต้องแสดงวันหมดอายุไว้ที่ฉลาก การแสดงวันหมด อายุมักจะใช้คําย่อเป็นภาษาอังกฤษว่า EXP.DATE หรือ EXP. ซึ่งย่อมาจาก EXPIRY DATE หรือ EXPIRATION DATE หรืออาจใช้คําว่า USE BEFORE 12/94 หมายถึงยานี้หมดอายุ เดือนธันวาคม 2537

ท่านคงจะทราบกันแล้วว่ายาปฏิชีวนะนั้นมีทั้งคุณและโทษ ดังนั้นก่อนที่ท่านจะใช้ยาปฏิชีวนะควรปรึกษาแพทย์ หรือเภสัชกร ก่อนทุกครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าการใช้ยาเป็นไปอย่างถูกต้อง สามารถ รักษาโรคได้อย่างมีประสิทธิภาพ และมีความปลอดภัยต่อตัว ท่านเอง
“เลือกยาให้ถูกโรค เก็บรักษาให้ถูกที ใช้ยาให้ถูกวิธี ดูให้ดีวันหมดอายุ”
วัชรี เปาจีน

ยาลดความอ้วน อันตราย

“ความอ้วน” เป็นสิ่งไม่พึงปรารถนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ อยู่ในวัยหนุ่มวัยสาว เพราะไม่เป็นที่ต้องตาต้องใจแก่ผู้ที่พบเห็น ทั้งยังเป็นอันตรายต่อสุขภาพอีกด้วย คนเรายิ่งอ้วนมากขึ้นเท่าไร ชีวิตยิ่งสั้นลงเนื่องจากความอ้วนเป็นสัญญาณอันตรายที่บ่งบอกถึง โรคภัยที่จะเกิดตามมา โดยเฉพาะโรคความดันโลหิตสูง โรคหัวใจ เบาหวาน โรคข้อและกระดูก รวมทั้งโรคต่าง ๆ อีกมากมาย ผู้ที่เป็น โรคอ้วนต่างก็พยายามหาวิธีการต่างๆ เพื่อลดความอ้วน ไม่ว่าจะ เป็นการออกกําลังกาย การลดอาหาร การใช้ยาลดความอ้วน หรืออื่น ๆ

ปัจจุบันมีผู้ใช้ยาลดความอ้วนจํานวนมากที่เชื่อว่าการใช้ ยาลดความอ้วน จะช่วยควบคุมน้ำหนักได้เร็ว วิธีการปฏิบัติก็ไม่ยุ่งยาก เพียงแต่ไปซื้อยามากินก็ลดได้แล้ว ความเชื่อนี้เป็นความเชื่อที่ผิด และเป็นอันตรายอย่างยิ่ง เพราะการลดความอ้วนด้วยวิธีนี้ ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของแพทย์

ยาลดความอ้วนที่ใช้กัน ส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มที่เป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท ยาควบคุมพิเศษ และยาอันตรายที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทส่วนกลาง ยากลุ่มนี้มีผลต่อการลดความอยากอาหาร ก่อให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ต่าง ๆ กล่าวคือ พิษจากยา เกิดจากการใช้ยาเกินขนาด ทําให้มีอาการตื่นเต้น สับสน หัวใจเต้นเร็ว ความดันโลหิตสูง เดินโซเซ ม่านตา ขยาย ปวดศีรษะ ถ้ามีอาการทางจิต จะทําให้ได้ยินเสียงหรือเห็นภาพหลอน

ในรายที่รุนแรงพบว่า มีไข้สูง เจ็บหน้าอกการไหลเวียนโลหิตล้มเหลว ชัก เข้าขั้นโคม่า และตายได้ ความทนต่อยา เมื่อใช้ยานาน 6-12 สัปดาห์ ร่างกาย จะทนต่อยาเพิ่มขึ้น บางคนเพิ่มขนาดของยาให้สูงขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทําเพราะอาจจะเกิดพิษจากการใช้ยาเกินขนาดได้

การติดยา เมื่อใช้ยาเป็นประจําจะก่อให้เกิดอาการเสพติด หากหยุดยาทันที่จะ มีอาการทางจิต เช่น อยากอาหารเพิ่มขึ้น และมีอาการซึมเศร้าอย่างมาก การใช้ยาในทางที่ผิด เนื่องจากยากลุ่มนี้ออกฤทธิ์ ทําให้เกิดการเคลิบเคลิ้ม เป็นสุข จึงอาจมีการนํายาไปใช้ในทางที่ผิด

นอกจากนี้การใช้ยาลดความอ้วนอาจทําให้เกิดการแท้งในหญิง ตั้งครรภ์ได้ การใช้ยากลุ่มดังกล่าว หากปฏิบัติไม่ถูกวิธีจะมีผลเสียต่อสุขภาพอย่างยิ่ง การใช้ยาไม่ควรใช้ต่อเนื่องกันเป็นระยะเวลานาน ถ้าพบน้ำหนักตัวไม่ลดลงภายใน 4-6 สัปดาห์หลังใช้ยา ควรเลิกใช้ทันที ในกรณีที่ใช้ยาได้ผลไม่ควรใช้ติดต่อกันเกิน 12 สัปดาห์ เพราะอาจทําให้ติดยาได้ และเมื่อหยุดยาน้ำหนัก อาจเพิ่มขึ้นอีก

ยังมียากลุ่มอื่น ๆ อีกหลายชนิดที่ใช้ลดความอ้วน เช่น ยาลดน้ำตาลในเลือด ช่วยลดการดูดซึมคาร์โบไฮเดรต และเพิ่มการใช้กลูโคส ยาชนิดนี้ใช้ลดน้ำหนักในคนที่เป็นเบาหวาน ผลในคน ปกติไม่แน่นอน และอาจเกิดผลข้างเคียงจากยาคือ ปวดศีรษะ มึนงง ชาตามปลายมือปลายเท้า ฯลฯ ยาเพิ่มกากในลําไส้ ยาพวกนี้จะ พองตัวได้ในท้องพร้อมกับน้ำ จึงทําให้รู้สึกอิ่ม แต่ถ้าใช้ในขนาดสูง อาจทําให้ลําไส้อุดตันได้ ยาขับปัสสาวะ ใช้ขับปัสสาวะทําให้เกิด การสูญเสียน้ำ น้ำหนักจะลดได้ระยะหนึ่ง มีผลน้อยมากในการ ลดความอ้วน ยาระบายหรือยาถ่าย ถ้าใช้ในขนาดสูง จะเกิด อาการท้องเดินและขาดน้ำ ทําให้น้ำหนักลดในช่วงที่ใช้ยา หากใช้ นาน ๆ จะเป็นอันตรายเพราะร่างกายขาดสารอาหาร ขาดแร่ธาตที่ จําเป็น และขาดน้ำอย่างรุนแรง ยาชา ยานี้ทําให้ชาในช่องปาก การรู้รสไม่ดี ทําให้ไม่อยากกินอาหาร แต่ไม่มีผลเด่นชัดว่า ใช้ได้ผลใน การลดน้ำหนักหรือไม่

การลดความอ้วนหรือควบคุมน้ำหนักด้วยวิธีการใช้ยานั้น ควรปรึกษาและอยู่ในความดูแลของแพทย์เท่านั้น อย่าซื้อยากินเอง หรือเชื่อคําโฆษณาแอบอ้างจากผู้ที่ไม่ใช่แพทย์ วิธีการลด ความอ้วนที่ได้ผล และมีประสิทธิภาพมากที่สุดคือ การควบคุม การกินอาหาร โดยกินอาหารครบส่วนตามที่ร่างกายต้องการ แต่จํากัดปริมาณเอง และต้องออกกําลังกายควบคู่กันไป เพื่อให้ ร่างกายเผาผลาญสารอาหารที่สะสมอยู่ในร่างกายให้มากที่สุด และสิ่งสําคัญจะต้องมีความอดทนควบคุมน้ำหนักอย่างสม่ําเสมอ และตลอดไป ทําได้เช่นนี้ก็จะมีรูปร่างสวยสมส่วน สุขภาพแข็งแรง สามารถดํารงชีวิตได้อย่างเป็นปกติสุข

ข้อมูลจาก : สํานักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.)
บุญตา เจนสุขอุดม

รอบรู้…โรคมะเร็ง

มีการคาดการณ์กันว่า ในปี พ.ศ. 2558 จะมีคนเป็นโรค มะเร็งเพิ่มขึ้นจาก 9 ล้านคน เป็น 15 ล้านคน และ 2 ใน 3 ของ ผู้ป่วยเหล่านี้ เป็นผู้ที่อยู่ในประเทศที่พัฒนาแล้ว สาเหตุมาจาก การเพิ่มจํานวนประชากร จํานวนผู้สูงอายุและอัตราของผู้สูบบุหรี่ ที่เพิ่มขึ้น รวมถึงปัจจัยอื่น ๆ เช่น การดําเนินชีวิตของผู้คน และ ภาวะสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไปซึ่งเป็นปัจจัยที่ไม่สามารถป้องกัน และควบคุมได้อย่างทั่วถึง

ในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2538 มีรายงานผู้ป่วยจาก สถานบริการของกระทรวงสาธารณสุขที่เป็นเนื้องอก (รวมมะเร็ง) ทั่วประเทศ จํานวน 188,619 รายคิดเป็นร้อยละ 3.51 โดยเป็น มะเร็งตับมากที่สุด จํานวน 7,366 ราย รองลงมาเป็นมะเร็งปอด 5,279 ราย มะเร็งเต้านม 5,042 ราย และมะเร็งมดลูก 4,422 ราย ต่อประชากร 100,000 คน และพบว่าสาเหตุของการตายด้วย มะเร็งตับและท่อน้ำดีมีมากที่สุด จํานวน 6,004 ราย เป็นชาย 4,219 ราย หญิง 1,785 ราย เป็นมะเร็งหลอดลมและปอด 2,772 ราย เป็นชาย 1,982 ราย และหญิง 790 ราย

โรคมะเร็ง เกิดจากเซลล์ที่มีการเจริญเติบโตผิดปกติ มี โอกาสเกิดได้กับอวัยวะทุกส่วนของร่างกาย สามารถทําลายเนื้อเยื่อ ใกล้เคียง และกระจายไปยังอวัยวะอื่น ๆ ได้ โดยผ่านไปตาม ต่อมน้ำเหลือง และกระแสเลือด เกิดจากปัจจัยเสี่ยงต่างๆ โดยมี พฤติกรรม หรือสุขนิสัยส่วนบุคคลเป็นปัจจัยเสริม เช่น ภูมิคุ้มกัน บกพร่อง ความผิดปกติของยีนมาแต่กําเนิด (พันธุกรรม) หรือได้รับ สารก่อมะเร็งจากสิ่งแวดล้อม เช่น สารเคมี รังสี สารพิษจากการสูบบุหรี เป็นต้น

อาการเบื้องต้นของการเกิดโรคมะเร็งที่จะสังเกตได้ และ ควรไปพบแพทย์เพื่อตรวจอาการ และรับการรักษาตั้งแต่ระยะเริ่มแรก

– เป็นตุ่มก้อนโตขึ้นเรื่อยๆ ภายในร่างกาย เช่น ผิวหนัง เต้านม ริมฝีปาก เป็นแผลเรื้อรังนาน ๆ แล้วไม่หาย
– ตกขาวมาก และมีเลือดออกทางช่องคลอดผิดปกติ
– เป็นหูด ไผ่ ปาน ที่โตขึ้นผิดปกติ
– ท้องอืด เบื่ออาหาร น้ำหนักลดลงมาก
– ไอเรื้อรัง เสียงแหบแห้งอยู่เสมอ
– การขับถ่ายอุจจาระและปัสสาวะที่ผิดไปจากปกตินิสัย
– หูอื้อ มีเลือดกําเดาไหล

มะเร็งเป็นโรคที่สามารถรักษาให้หายขาดได้หากตรวจพบ แต่เนิ่นๆ และไปรับการรักษาได้เร็ว มะเร็งบางชนิดหากตรวจพบในระยะเริ่มแรก สามารถรักษาให้หายขาดได้ถึง 80-100% สิ่งที่สําคัญที่สุดคือ “กําลังใจ” ผู้ที่ป่วยเป็นโรคนี้จะต้องเข้มแข็ง ไม่ท้อแท้ พร้อมกันนี้ก็ได้รับพฤติกรรมที่เป็นปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรคมะเร็ง เช่น งดสูบบุหรี่ สารพิษในบุหรี่ก่อให้เกิดมะเร็ง ช่องปาก และกล่องเสียง ควรรับประทานอาหารหลักให้ครบ 5 หมู่ ในแต่ละวัน ไม่ควรรับประทานอาหารชนิดใดชนิดหนึ่งจําเจ เป็นเวลานาน โดยเฉพาะอาหารประเภทไขมัน ซึ่งมีความเสี่ยง ต่อการเกิดมะเร็งเต้านม มะเร็งโพรงมดลูก อาหารที่มีกากน้อย เสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งลําไส้ใหญ่ อาหารหมักดอง อาหารรมควัน ปลาแห้ง เค็ม เสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งในกระเพาะอาหาร

การอักเสบและการติดเชื้อ ก็เป็นสาเหตุหนึ่งของการเกิดโรคมะเร็ง เช่น การอักเสบในช่องคลอด และปากมดลูกจากเชื้อเริม ทําให้เกิดโรคมะเร็งปากมดลูก การติดเชื้อไวรัสอักเสบชนิดบี มีความสัมพันธ์กับการเกิดมะเร็งตับ ผู้ที่มีเพศสัมพันธ์มากหรือ มีบุตรมาก จะมีความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งปากมดลูก การดื่ม เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ จะก่อให้เกิดมะเร็งหลอดอาหาร ช่องปาก ลําคอ กล่องเสียง และลุกลามกลายเป็นมะเร็งตับ นอกจากนี้ปัจจัย จากสิ่งแวดล้อมก็มีผลต่อการเกิดโรคมะเร็ง อาทิ รังสี และแสงแดด มีผลต่อเซลล์ต่างของร่างกายที่ไม่เท่ากัน ก่อให้เกิดมะเร็ง ผิวหนัง สารเคมีจากอุตสาหกรรม ผู้ที่กินยาหม้อหรือยาแผนโบราณ ที่เป็นสารหนู ทําให้ผิวหนังแห้ง และกลายเป็นมะเร็งได้
เพื่อให้ปลอดภัยจากโรคมะเร็ง จึงควรหลีกเลี่ยงปัจจัยเสี่ยง ดังที่กล่าวมา และเมื่อมีอาการอย่างใดอย่างหนึ่งข้างต้น ให้รีบไป พบแพทย์เพื่อตรวจวินิจฉัย และรับการรักษาเสียงแต่เนิ่น ๆ มะเร็ง ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในโรคร้าย ก็จะไม่เป็นโรคที่น่ากลัวอีกต่อไป

สุรางค์ ศรีบุญเรือง

ภาวะกระดูกพรุนในวัยทอง

วัยหมดประจําเดือน หรือวัยทอง จะเกิดขึ้นกับสตรีเมื่ออายุ ระหว่าง 45-55 ปี บางคนอาจจะเร็วหรือช้ากว่านี้ แต่ในปัจจุบัน สตรีเห็นความสําคัญของวัยหมดประจําเดือนและการดูแลรักษา ความรู้สึกที่ว่าวัยหมดประจําเดือนเป็นวัยของความสูญเสีย และ ถดถอยได้เปลี่ยนแปลงไป

หลายคนกลับมองว่าวัยนี้เป็นสิ่งปกติ ในช่วงหนึ่งของชีวิต การที่สตรีสามารถมีชีวิตอย่างมีความสุขได้นานขึ้น จะต้องได้รับการดูแลสุขภาพหลังวัยหมดประจําเดือน แพทย์มีบทบาทในการให้ความช่วยเหลือโดยการให้ฮอร์โมนเอสโตรเจน ซึ่งสามารถป้องกันโรคบางอย่างได้ เช่น โรคกระดูกพรุน โรคหัวใจ แต่การให้ฮอร์โมนอาจก่อให้เกิดมะเร็งเยื่อบุมมดลูกได้ และการเกิดมะเร็งเต้านมก็ยังไม่แน่ชัด เพราะในบางคนไม่ใช้ ฮอร์โมนก็มีการเกิดมะเร็งเต้านมได้ ดังนั้นการใช้ฮอร์โมนต้องอยู่ใน ความดูแลของแพทย์

ความแข็งแรงของกระดูกในวัยสาว นอกจากจะเกิดจาก กรรมพันธ์แล้ว ยังเกิดจากปัจจัยหลายอย่าง เช่น การรับประทาน อาหารที่เหมาะสม การออกกําลังกาย การไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มกาแฟ และเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ ร้อยละ 90 ของแร่ธาตุในกระดูก เริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออายุ 18 ปี และจะมากที่สุดเมื่ออายุ 30 ปี กระดูกเป็นอวัยวะที่ถูกทําลาย และมีการสร้างใหม่ขึ้นตลอดเวลา

หญิงวัยหมดประจําเดือนฮอร์โมนเอสโตรเจนจะลดลง ทําให้ภาวะ การทําลายกระดูกเกิดขึ้น การที่จะลดภาวะการทําลายกระดูกลงได้ ก็โดยการรับประทานอาหารที่มีแคลเซียมเพิ่มขึ้น วันละ 1,000 มิลลิกรัม อาหารที่มีแคลเซียมสูง ได้แก่ น้ำนมหรือผลิตภัณฑ์จากนม ปลาเล็กปลาน้อย กุ้งแห้ง เต้าหู้ ถั่วเหลือง ผักคะน้า มะเขือพวง ใบยอ เป็นต้น แต่ถ้าไม่ได้ฮอร์โมนเอสโตรเจน ภาวะกระดูกพรุน จะเกิดอย่างรวดเร็ว ภายใน 5 ปีแรก หลังหมดประจําเดือน

นอกจากนี้ ปัจจัยเสี่ยงที่ทําให้เกิดภาวะกระดูกพรุนเร็วขึ้น ได้แก่ โรคไตวายเรื้อรัง การผ่าตัดกระเพาะอาหาร การได้รับสาร สเตอรอยด์นานๆ ได้ยารักษาโรคบางชนิด เช่น ต่อมไทรอยด์ เป็นพิษ การได้รับยาลดกรดประเภทอลูมิเนียม

ดังนั้น นอกจากการได้รับฮอร์โมนเอสโตรเจนและ แคลเซียมแล้ว ต้องหลีกเลี่ยงปัจจัยเสี่ยงต่างๆ ทั้งบุหรี่ เหล้า กาแฟ และควรออกกําลังกายสม่ําเสมอ จะช่วยให้กระดูกแข็งแรง สตรีวัยหมดประจําเดือนก็จะไม่เป็นอันตรายจากภาวะกระดูกพรุน

พ.ญ.สํารวย โมกขมรรคกุล
ร.พ.พระนั่งเกล้า นนทบุรี