สตอรี่สยาม

บางท่านอาจจะนึกถึงการประกันชีวิตในความเข้าใจที่ฟังต่อๆ กันมาว่า ประกันชีวิตคือ การประกัน ที่ผู้เอาประกันชีวิตไม่ได้ใช้ประโยชน์ และผู้ได้ประโยชน์ไม่ได้เป็นผู้ซื้อประกัน ซึ่งจริงๆแล้ว การประกันชีวิตให้ประโยชน์มากมาย และมีส่วนเชื่อมโยงกับการดำเนินชีวิตของเราในปัจจุบัน ตัวอย่างเช่น – สร้างหลักประกัน และความมั่นคงให้แก่ผู้เอาประกัน และครอบครัว ในกรณีที่เกิดเหตุอันไม่คาดคิด ที่ผู้นำของครอบครัวต้องจากไปก่อนวัยอันควร เงินประกันชีวิตจะช่วยบรรเทาความเดือดร้อนทางการเงิน ของครอบครัวไปได้ระยะหนึ่ง ในในแง่ของค่าใช้จ่ายต่างๆ ค่าเล่าเรียน การสานต่อธุรกิจ เป็นต้น – ช่วยให้เกิดการออมทรัพย์อย่างมีวินัย และต่อเนื่องเพราะประกันชีวิตเป็นสัญญาระยะยาวที่จะต้องมี การจ่ายเบี้ยเป็นงวดๆ บางรูปแบบประกันชีวิตจะมีส่วนในการออมทรัพย์อยู่ จะเห็นได้ว่า การทำประกันชีวิต ให้ประโยชน์มากมาย และเมื่อเราเข้าใจถึงประโยชน์แล้ว เราลองมาดูรูป แบบต่างๆ ของการประกันชีวิต เพื่อเลือกให้เหมาะสมกับความต้องการของเรา …

จุดประสงค์ของการประกันชีวิต เป็นการให้ความคุ้มครองต่อตัวเราในยามที่เราต้องการใครสักคน ยามที่เราเดือดร้อนต้องการที่พึ่ง ใครอาจจะบอกเราว่าไม่จำเป็น แต่ยามใดล่ะที่ใครคนนั้นจะรู้ว่ามันจำเป็นมากในยามที่เราเดือดร้อน หรือเป็นทุนในอนาคต สรุปก็คือเป็นการเก็บออมในระยะยาว โดยที่มีอัตราความมั่นคงสูง ดังนั้นการทำประกันชีวิตเป็นวิธีการหนึ่งที่สร้างความมั่นคงให้แก่ผู้ที่พึ่งพาอาศัยท่าน และตัวท่านเองด้วย เมื่อบริษัทฯตกลงรับประกันชีวิตท่าน และท่านก็ได้ชำระเบี้ยประกันงวดแรกแล้ว บริษัทฯก็จะออกกรมธรรม์ให้ กรมธรรมประกันชีวิตก็คือสัญญาอย่างหนึ่ง ซึ่งในสัญญานี้ บริษัทฯได้ตกลงที่จะจ่ายเงินให้แก่ท่าน หรือผู้รับประโยชน์ ตามวันที่ที่ท่านได้ระบุไว้ หรือตามเหตุการณ์ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นในภายหน้าที่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญา ในระยะแรกของการประกันชีวิต ผู้คนมักจะเห็นว่ามันเป็นเพียงการจ่ายเงินจำนวนหนึ่งให้แก่ผู้รับประโยชน์ ในกรณีที่มีเหตุมรณกรรมเกิดขึ้นกับผู้เอาประกัน แม้ว่ากรณีนี้จะเป็นจุดประสงค์หลักของการประกันชีวิตก็ตาม แต่ในปัจจุบันนี้การประกันชีวิตสามารถที่จะสนองจุดประสงค์ต่าง ๆ ของคนเรา ซึ่งทำให้คนเรามักซื้อประกัน ไม่ใช่เพราะว่าเราจะสูญเสียชีวิตอย่างเดียว แต่เพราะเราจะสูญเสียรายได้ด้วย รายได้นี้อาจจะหยุดชะงักจากการมรณกรรมก่อนวัยอันควร หรือ่จากการอยู่ล่วงเลยวัยที่เราจะสามารถทำงานได้ ประกันชีวิตนั่นเองซึ่งจะให้ความคุ้มครองในแต่ละกรณี ซึ่งสามารถใช้เป็นทุนสำรองในยามฉุกเฉินที่อาจจะเกิดขึ้นเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ หรือหลังจากที่เราได้เสียชีวิตไปแล้ว คนเราจะซื้อประกันชีวิตไม่ใช่เพียงเพราะเราได้คาดหมายว่าเราจะเสียชีวิต …

ก่อนที่จะว่าเรื่องว่านกันก็ขอเพิ่มเติมความรู้กันเกี่ยวกับฤกษ์หรือเวลาที่เหมาะที่จะทำการใดใดโดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับว่าน ในส่วนที่เรียกว่า “เพชรฤกษ์”หากจะหาวันทำการให้กล้าแข็งอันจะเป็นเหตุอีกประการหนึ่งที่ทำให้เพิ่มอิทธิฤทธิ์สมความประสงค์ ควรเลือกวันและเวลาให้เหมาะสมกับการที่จะกระทำนั้นเถิด วันและเวลาที่ได้นำมาแจงให้ทราบ ณ ที่นี้ คือ วันอาทิตย์ ถึงวันเสาร์, ฤกษ์ตั้งแต่ฤกษ์ที่ ๑ ถึงฤกษ์ที่ ๒๗ การกำหนดว่าวันอะไร ฤกษ์อะไรกล้าแข็งนั้น ให้ดูในปฏิทินโหร โดยปรึกษาพระภิกษุที่มีความรู้ทางนี้ หรือปรึกษาโหรที่เป็นสมาชิกสมาคมโหรฯ วิชาโหราศาสตร์ไทย (ดวงชะตาไทย) ก็ได้ หากจะดูด้วยตนเอง ให้ไปหาซื้อปฏิทินโหรของอาจารย์ทองเจือ อ่างแก้ว มาเปิดดูโดยกำหนดวันที่ไว้ แล้วก็ไล่ไปจนใกล้เคียงกับวันที่ต้องการ อันนี้แบบหนึ่ง, อีกแบบหนึ่งก็คือเปิดไปจนกว่าจะเจอฤกษ์ที่ต้องการ คำว่า “เพชรฤกษ์” หมายถึงฤกษ์ที่กล้าแข็งประดุจเพชร เพราะเพชรเป็นที่สุดของความแข็งในกระบวนรัตนชาติทั้งหลาย โบราณจารย์ท่านจึงได้เลือกสรรไว้สำหรับกระทำการต่างอันเดี่ยวกับคุณไสยเวทวิทยา, สรรพมนตรา …

พระไพรสพนั้นเป็นเทพเจ้าที่เป็นองค์แทนแห่งพืชพันธุ์ธัญญาหาร นับเป็นคติแบบหนึ่งที่แตกต่างออกไปซึ่งโดยมากมักจะเเสดงรูปลักษณ์แทนด้วยเทวี หรือเทพเจ้าที่มีเพศเป็นหญิงซึ่งแสดงถึงความเจริญงอกงาม ความเป็นมาของเทพ เจ้าองค์นี้มีผู้พยายามนำมาเกี่ยวพันกับพระลักษมีเทวีที่เป็นชายาของพระวิษณุเทพ แต่จากหลักฐานบางประการทำให้เห็นว่า มาจากคติคนละส่วนกันแม้ว่า จะมีคำว่า “แม่โพสพ” เป็นคำไทยที่นิยมใช้มาแต่โบราณกาลก็ตาม ทางด้านพุทธศาสนา (การจัดเทพปกรณัมทางพุทธศาสนาจะแตกต่างจากพราหมณ์ที่แปลงตัวมาเป็นฮินดู) ความสำคัญของพระเป็นเจ้าทั้งแปดนี้มีผลต่อวิถีชีวิตของมนุษย์มาก โดยจะเเสดงเทพนิมิตรเป็นลางบอกเหตุ ที่เรียกว่า อภิไทโพธิบาทว์ หรือพระคัมภีร์อิติหาสาศาสตร์ อักษรพจน์ที่บรรจุในคัมภีร์จะบอกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เทพเจ้าแสดงเหตุที่เรียกว่าอุบาทว์และการแก้อาถรรพ์เหล่านั้นให้กลับเป็นดีดังกล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า “ขอแจ้งโดยวารบาลี ในพระคัมภีร์ อุบาทว์อุบัตินานา…….ถวายด้วยพระมนต์โอฬาร ในเวทยกิจมหันต์ อาจบำบัดโทษภยันต์ จัญไรภัยอัน จะมาทั้งปวงเหือดหาย พระมนต์อักษรจะหมาย ไว้ให้สืบสาย ดั่งนี้ในลักษณะพระมนต์.” (อักขระวิธีโบราณ) กำเนิดของพระไพสพนั้นไม่เด่นชัดในเรื่องตำนานดูจะปนกับเทพธิดาโพสพ จนคิดว่าเป็นองค์เดียวกันซ้ำยุคหลังๆยังอาจนับเอาว่าเป็นปางหนึ่งของ พระลักษมีเทวีชายาพระวิษณุเทพ แต่ก็เห็นเป็นคติที่ปรากฏในชั้นหลังๆ ที่ที่เริ่มปฏิวัติตนเองของพราหมณ์มาเป็นฮินดู …

ประเพณีการสร้างพระพุทธรูปของชาวสยามมีมาช้านานและหลากหลายตามแต่ปราชญ์แห่งท้องถิ่นนั้นจะคิดประดิษฐ์จารีตประเพณีที่มีปรัชญาหรือแนวคิดทางพระพุทธศาสนาเป็นแก่นแกนของวัฒนธรรม พระพุทธรูปเป็นสัญลักษณ์หรือสิ่งที่ทำให้น้อมใจนึกไปถึงคุณความดีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เรียกว่า“พุทธคุณ” ที่มีการแสดงไว้สามประการคือ ๑. พระบริสุทธิคุณ คือมีความบริสุทธิ์ของจิตอย่างยิ่งเป็นจิต บริสุทธ์ที่เข้าถึงต้นธาตุต้นธรรม ๒. พระกรุณาธิคุณ คือมีเจตจำนงค์ในการช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์อย่างยิ่งที่ไม่มีพระโพธิสัตว์องค์ใดจะมีได้เสมอเหมือนกล่าวกันว่า(มติเถรวาท)พระโพธิสัตว์ที่บำเพ็ญบารมีแก่กล้าขนาดนิยตะโพธิสัตว์คือเที่ยงแท้ต่อการบรรลุพระโพธิญาณเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นอาจมีพระเมตตาบารมี(อยากให้เป็นสุข)ได้ใกล้เคียงหรือเสมอกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้แต่พระกรุณาบารมี(อยากช่วยให้พ้นทุกข์)นั้นมิอาจทัดเทียมน้ำพระทัยแห่งสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเลย ๓. พระปัญญาธิคุณ คือความเลิศล้ำทางปัญญารู้แจ้งแทงตลอดทางมายาและสัจจะและยอดยิ่งในการมีพระปัญญาวินิจฉัยเทศนาธรรมะให้พระสาวกบรรลุตามได้ จะเห็นได้ว่าความหมายของ “พุทธคุณ” ที่แท้จริงนั้นแตกต่างจากความหมายหรือนัยของนักนิยมเครื่องรางของขลัง เพราะแท้ที่จริงพระพุทธคุณคือคุณสมบัติของผู้ที่จะเป็นพระพุทธเจ้าได้แต่สิ่งที่เรียกว่า ฤทธิ อำนาจที่เกิดปาฏิหาริย์นั้น พระบรมศาสดามิได้ยกย่องว่าเป็นองค์คุณแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเลย       โดยอรรถะและพยัญชนะที่ไม่ควรทำสิ่งที่พระบรมศาสดาประสงค์ให้ผิดเพี้ยนไปจึงควรเรียกความศักดิ์สิทธิ์ที่ปรากฏในเครื่องรางหรือแม้แต่ที่ปรากฏในพระพุทธรูปว่า “อิทธิคุณ” จึงจะเหมาะสมกว่าโดยไม่ทำให้เกิดสัทธรรมปฏิรูปแบบไม่ตั้งใจ พระพุทธศาสนานั้นเน้นแก่นเเท้คือความเข้าใจในชีวิตมีสุขด้วยการพ้นทุกข์แบบเข้าใจความเป็นจริงของชีวิตมีใช่การยกย่องอำนาจฤทธิ์เดชที่เป็นของชั่วคราวไม่ยั่งยืนแต่หากแก่นของพระพุทธศาสนานั้นประเสริฐเลิศล้ำละเอียดจนปถุชนอาจมีมนสิการเข้าถึงได้ยากจึงจำเป็นต้องมีสิ่งที่เรียกว่า “กระพี้ธรรม” ห่อหุ้มเพื่อบำรุงแก่นธรรมนั้นให้คงอยู่การสร้างพระเครื่องรางต่างๆมิใช่มติของพุทธศาสนาที่เป็นแก่นแท้โดยตรงแต่เป็นสิ่งที่ห่อหุ้มบำรุงเลี้ยง “แก่นธรรม”ด้วยการโยงศรัทธาของพุทธศาสนิกชนที่ยังข้องอยู่ในโลกียวิสัยให้เกาะอยู่ที่ไตรสรณาคมอันเป็นเหตุสำคัญที่คอยชักจูงคนให้เข้ามาศึกษาพุทธศาสนาจนเข้าถึงแก่นธรรมแท้ได้ การสร้างพระเครื่องหรือพระพุทธรูปอาจเป็นดาบสองคมที่ทำให้คนลุ่มหลงเพราะลูบคลำพระพุทธศาสนาอย่างผิดเป้าพุทธประสงค์ทั้งการหลงกับฤทธิอำนาจนั้นหรือลูบคลำอย่างในฐานะเหตุที่มาแห่งลาภสักการะกับอีกนัยหนึ่งเป็นการบำรุงเลี้ยงศรัทธาของพุทธศาสนิกมิให้เบี่ยงเบนออกนอกจารีตแห่งพุทธปรัชญาจนมีโอกาสบ่มเพาะบารมีของตนเองจนรู้เเจ้งเห็นจริงในธรรมะของพระศาสดาไดในที่สุด การสร้างพระพุทธรูปแม้ในพระบาลีมิได้กล่าวโดยตรงว่าเป็นเหตุแห่งบุญก็ตามแต่ก็มีประโยชน์ในการทำให้น้อมรำลึกถึงพุทธคุณที่แท้หากพิจารณาโดยถูกวิธีได้ ความศักดิ์สิทธิ์ของพระพุทธรูปนั้นจึงมาจากอำนาจแห่งเทวดาที่รักษาพระพุทธศาสนาบันดาลให้เกิดความศักดิ์สิทธิ์นานาประการเพื่อยังศรัทธาของพุทธบริษัท ทั้งบางประการอาจเกิดจากพุทธบารมีที่เป็นเรื่องอจินไตยไม่อาจอธิบายตามวิสัยปุถุชนจากที่กล่าวถึง “พระพิไชยสงคราม”หรือพระโพธินิพพานห้ามสมุ(ทัย)ว่ามีอานุภาพเสริมสวัสดิมงคลแก่เจ้าของเป็นที่ประจักษ์มาแต่โบราณจึงเป็นประเพณีที่พุทธมามกะชนนิยมดำเนินตามสร้างพระบรรจุดวงชะตาโดยเปรียบเอาพระรูปแห่งองค์พระปฏิมาเป็นประดุจตัวถังของรถ การบรรจุดวงชะตาเปรียบเสมือนเครื่อง แรงศรัทธาคือน้ำมันพึงอภิปรายแสดงได้ว่า …